by Katerina Karajanni, President of the Economic Forum of Thrace.

In our first event in 2009 we promised to ourselves and friends of our country, that Thrace, the oldest civilization of Europe will become the growth engine of Greece. We found the road, we are walking on it steadily and disciplined, logical without being disoriented by anything that promises easy solutions. It should be understood that only the long-term development is effective. And that requires hard work by everyone.

ARSINOE du THRACE - AdT (Brand new label Powered by the economic forum of Thrace)

I have wandered several times in the past to the urban streets of Soufli. Soufli, the once productive and unrivaled in the production of silk, has dressed emperors, kings and nobles. Nowadays, this wonderful gift of nature is degraded and sold on the fringes of the street to the few tourists.

I do not deny that recently during my walk in the streets of Soufli I burst into tears and felt very angry for the misery of my nation, because while we are brilliant people, we were seduced by the easy and borrowed money and forgot that the right job is the job that requires hard labor.

I remember I sat in a cafe and confused as I was I ordered an ouzo at 12 o’clock in the morning. The owner of the cafe was very kind and served me ouzo and sausage  with eggs, without being asked and told me: “Eat and then we talk.”

We talked a lot. These sausages were gourmet. Nectar of the Gods!

I asked him: “People know that you are offering such pleasure?”! “Yes,” he replied. “I know myself and the locals,” meaning the citizens of Evros. He added wistfully that in ancient times, when the Silk was famous, these flavors were known and appreciated.

We greeted each other warmly with the promise that we will speak, and I promised myself that I would not feel sorry or angry again, I will not lose power but it will take energy from the Arsinoe of Thrace and all of us in the Economic Forum of Thrace will work hard.

The Silk from Soufli retakes the place it deserves. Greece cannot  produce volume but has the ability to produce quality.

On June 24th, 2012 will take place the first fashion show, the first and only presentation of the best silk around the globe, the silk from Soufli.

Arsinoe of Thrace, the first Empress of Europe gave us the name and Samothrace, the most impressive island in Europe, will host us in its ground.

Sponsored by Mr. K. Mouchtaridis and the “Silk Line” we will have the true Silk from Soufli and we will take you along the journey of the silkworms.

 

Στην πρώτη μας εκδήλωση το 2009 υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας και στους φίλους της πατρίδας μας,  ότι η Θράκη, ο αρχαιότερος  πολιτισμός της Ευρώπης θα γίνει ο μοχλός ανάπτυξης της Ελλάδας.

Βρήκαμε  τον δρόμο, τον περπατάμε με σταθερά βήματα πειθαρχημένα , συγκροτημένα και δεν αποπροσανατολιζόμαστε από οτιδήποτε μας υπόσχεται εύκολες  λύσεις  ή  μας απειλεί. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως μόνο η  μακροπρόθεσμη  ανάπτυξη είναι αποτελεσματική ανάπτυξη.  Αυτό απαιτεί σκληρή δουλειά από όλους μας.

Έχω περιπλανηθεί στο παρελθόν αρκετές φορές στους άλλοτε αστικούς δρόμους του Σουφλίου.  Το Σουφλί, το κάποτε παραγωγικό και

ασυναγώνιστο στην παράγωγη του Μεταξιού,  που έντυνε Αυτοκράτορες , Βασιλείς και ευγενείς.  Τώρα αυτό το υπέροχο δώρο της φύσης έχει υποβαθμιστεί και πουλιέται στο περιθώριο του δρόμου στους  λίγους τουρίστες.

Δεν το κρύβω  ότι  πρόσφατα που ξαναβρέθηκα στα σοκάκια του Σουφλίου με πιασαν τα κλάματα και με πλημμύρισε ένας μεγάλος θυμός  για την κατάντια μας, γιατί ενώ είμαστε ένας ευφυέστατος  λαός, παρασυρθήκαμε από  τα εύκολα και δανεικά  χρήματα και ξεχάσαμε ότι η σωστή δουλεία είναι η δουλεία που θέλει κόπο.

Θυμάμαι  κάθισα σε ένα καφενείο και σε βρασμό παρήγγειλα ένα ούζο και ήταν μόλις  12 η ώρα το πρωί. Ο ευγενέστατος κύριος του καφενείου μου σέρβιρε το ούζο και χωρίς να με ρωτήσει μου σέρβιρε  λουκάνικα με αυγά και μου είπε: «τρώγε και μετά πες μου».

Μιλήσαμε και μάλιστα για αρκετή ώρα.  Αυτά τα λουκάνικα δεν ήταν λουκάνικα, ήταν  gourmet. Νέκταρ για τους Θεούς του κόσμου.

Τον ρώτησα: «ξέρει κάνεις ότι προσφέρετε τέτοιου είδους  απόλαυση;»!  «Ναι»,  μου απάντησε.  «το ξέρω εγώ και οι δικοί μας», εννοώντας  τους  Εβρίτες. Συμπλήρωσε μελαγχολικά ότι στα παλιά  χρόνια του Μεταξιού ήταν πασίγνωστες αυτές οι γεύσεις.

Αποχαιρετιστήκαμε θερμά με την υπόσχεση ότι θα τα λέμε, και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναλυπυθώ ούτε θα θυμώσω, δεν θα χάσω ενέργεια αλλά θα πάρω ενέργεια από την  Αρσινόη της Θράκης και θα πέσουμε όλοι μας από το Φόρουμ στην δουλεία.

Το Μετάξι του Σουφλίου  ξαναπαίρνει την θέση που του αξίζει. Η Ελλάδα δεν μπορεί μεν να παράγει ποσότητα αλλά μπορεί με μεγάλη άνεση να παράγει ποιότητα.

Στις 24 Ιουνίου 2012 θα γίνει η πρώτη επίδειξη μόδας, η πρώτη και μοναδική παρουσίαση του καλύτερου Μεταξιού του κόσμου, αυτού του Σουφλίου.

Η Αρσινόη της Θράκης, η πρώτη Αυτοκράτειρα της Ευρώπης μας χάρισε το όνομα της και η Σαμοθράκη, το πιο εντυπωσιακό νησί της Ευρώπης, θα μας φιλοξενήσει.

Με την ευγενική χορηγία του  κύριου Μουχταρίδη και της “Silk Line” που μας διαθέτει το Μετάξι το αληθινό του Σουφλίου θα σας πάρουμε μαζί στο ταξίδι του Μεταξοσκώληκα.

Ακολουθεί άρθρο του κύριου Μουχταρίδη για το Σουφλιώτικο Μετάξι.

“Η ιστορία του Σουφλίου χάνεται στα μονοπάτια του χρόνου. Πιο συγκεκριμένα, οι εκδοχές για την ίδρυση αυτής της μικρής κωμόπολης που αποτέλεσε στο παρελθόν σημαντικό οικονομικό και εμπορικό κέντρο της Μεσογείου ποικίλλουν. Έτσι, η παράδοση τοποθετεί την ίδρυση του Σουφλίου γύρω στα μέσα του 18ου αιώνα λόγω της προέλευσης νομάδων από το Σούλι οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους εξαιτίας των τουρκικών επιδρομών. Από την άλλη πλευρά όμως υπάρχει και η άποψη πως οι πρώτοι Σουφλιώτες ήταν ελληνικοί χριστιανικοί πληθυσμοί που μετακινήθηκαν στο Σουφλί από περιοχές της Ηπείρου και της Θεσσαλίας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ας αναφερθούμε όμως στην οικονομική άνθηση της πόλης εξαιτίας της καλλιέργειας του μεταξοσκώληκα όπως αυτή προκύπτει από τις διάφορες ιστορικές πηγές. Η σηροτροφική ανάπτυξη  λαμβάνει χώρα στο Σουφλί μεταξύ του 1820 και του 1950, ενώ ιδιαίτερη οικονομική άνθηση σημειώνεται στο διάστημα 1880-1920. Αφορμή για την αλματώδη ανάπτυξη παραγωγής μεταξοσκωλήκων αποτέλεσε ένας αγγλικός οίκος ο οποίος το 1823-24 εξέφρασε το ενδιαφέρον του για την αγορά ακατέργαστου μεταξιού με αποτέλεσμα την εκτίναξη της τιμής του στον εμπορικό κόσμο. Ταυτόχρονα όμως παρατηρήθηκε η ασθένεια της πιπερίτιδας του μεταξοσκώληκα σε Γαλλία και Ιταλία με συνέπεια τη ζήτηση του Σουφλιώτικου μεταξιού σε περιοχές της Δυτικής Ευρώπης. Επίσης, η κωμόπολη του Σουφλίου μέχρι το 1870 δεν συμπεριλαμβάνεται στα σημαντικά σηροτροφικά κέντρα της περιοχής όπως προκύπτει από πηγές του προξενείου της Ανδριανούπολης. Τη λίστα απαρτίζουν περιοχές όπως η Ανδριανούπολη, η Μακριά Γέφυρα, το Μπαμπά- Εσκί και διάφορες πόλεις της Ανατολικής Θράκης . Το Σουφλί αναφέρεται ως σηροτροφικό κέντρο στις αρχές της δεκαετίας του 1880 καθώς φαίνεται να παράγει το 40% των χλωρών κουκουλιών του Βιλαετίου της Ανδριανούπολης. Ώθηση για την ανάπτυξη της σηροτροφίας δόθηκε και χάρη στις προσπάθειες για την κάλυψη του εθνικού χρέους καθώς το κράτος ενθάρρυνε αυτό το βασικό τομέα της αγροτικής οικονομίας με στόχο την επιβολή εμπορικών δασμών στα κουκούλια. Έτσι, ξεκίνησε η πρώτη περίοδος ανάπτυξης της σηροτροφίας και του μεταξιού στο Σουφλί (1870-1908). Χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου ήταν η άνοδο της τιμής του μεταξιού, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον εκσυγχρονισμό της παραγωγικής διαδικασίας και του μηχανολογικού εξοπλισμού των παραγωγικών κέντρων. Αρχίζουν να ιδρύονται βιομηχανικές μονάδες όπως το μεταξουργείο των αδελφών Αζάρια, ο εμπορικός οίκος του Μιλάνο Ceriano Fratelli που ιδρύει το δεύτερο αναπηνιστήριο και το μεταξουργείο του εμπορικού οίκου Ι.Κουκούλη κ Υιών. Στην κορύφωση του Σουφλίου ως οικονομικό και δημογραφικό κέντρο μιας περιοχής που περιέκλειε 60 χωριά συντέλεσε η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής και σταθμού αλλά και η ύπαρξη ταχυδρομικού γραφείου στην πόλη. Μετά από τη λήξη αυτής της περιόδου παρατηρείται η μείωση των εξαγωγών σε ξηρά κουκούλια γεγονός που οφείλεται στην απορρόφηση από τα τοπικά εργοστάσια. Με βάση τα ιστορικά στοιχεία το 1911 η παραγωγή χλωρών κουκουλιών στο Βιλαέτι της Ανδριανούπολης έφτασε τα 1620 χιλιάδες κιλά και το Σουφλί συμμετείχε στην παραγωγή με 850 χιλιάδες κιλά, δηλαδή κάτι περισσότερο από το 50% της παραγωγής ενώ οι εκτάσεις των μουρεόνων ανέρχονται στα 16000 στρέμματα . Την αίγλη της παραγωγής κουκουλιών και μεταξιού ανέτρεψαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.  Η νέα σηροτροφική περίοδος άρχισε μετά την κατάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ενσωμάτωση του Σουφλίου στην Ελλάδα. Οι όχθες του ποταμού Έβρου μοιράστηκαν στην Ελλάδα και την Τουρκία  και το Σουφλί έχασε το μεγαλύτερο μέρος των εκτάσεων του με μορεοφυτείες.  Η πτώση της παραγωγής ήταν κατακόρυφη καθώς από τους 700 τόνους χλωρών κουκουλιών η παραγωγή διαμορφώνεται πλέον στους 300-400 τόνους περίπου και οι εκτάσεις των μουρεόνων ανέρχονται πλέον στα 9000 στρέμματα. Συνέπεια όλων των εξελίξεων ήταν η πτώση των εισοδημάτων των Σουφλιωτών και η υποβάθμιση της εμπορικής σημασίας της πόλης. Η παραγωγή μεταξιού μεταβαίνει πλέον σε μια δεύτερη περίοδο ανάπτυξης(1920-1945). Το 1920 οι Εβραίοι Μποχώρ και Ελιέζερ Τζίβρε αγοράζουν το εργοστάσιο Ceriano Fratelli και νοικιάζουν το μεταξουργείο των Αζάρια ενώ το 1925 ιδρύεται και το μεταξουργείο του Π.Χατζησάββα το οποίο λίγα χρόνια αργότερα εκμισθώνουν οι Τζίβρε δημιουργώντας την ανώνυμη εταιρεία Ευτέρπη. Θα λέγαμε πως το εργοστάσιο των αδελφών Τζίβρε είχε ζωτική σημασία για το Σουφλί καθώς πέρα από το γεγονός ότι απασχολούσε περίπου 650 εργάτριες συνέχισε τις εξαγωγές κουκουλιών και μεταξιού τόσο εγχώρια όσο και στο εξωτερικό. Συγκεκριμένα, προμήθευε με μεταξωτά υφάσματα τις αγορές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αλλά εξήγαγε κουκούλια και μετάξι στις αγορές τις Λυών και του Μιλάνου. Την ανοδική πορεία του Σουφλίου ανέτρεψαν για άλλη μια φορά οι πολιτικές εξελίξεις με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο να σταματούν κάθε εμπορική δραστηριότητα. Ωστόσο μετά την αποχώρηση των Γερμανών το 1944 και το ξεκίνημα του εμφύλιου πολέμου ξεκινά και πάλι μια νέα περίοδος για την περιοχή. Όλα τα εργοστάσια κλείνουν με αποτέλεσμα τη μείωση παραγωγής μεταξιού λόγω της απώλειας του τεχνολογικού συστήματος παραγωγής και επεξεργασίας αλλά και λόγω της εκρηκτικής αύξησης παραγωγής συνθετικών υποκατάστατων του μεταξιού. Αξίζει να αναφερθεί πως η παραγωγή κουκουλιών υποδεκαπλασιάστηκε και το Σουφλί έφτασε να παράγει 30 με 40 τόνους κουκουλιών. Μετά το τέλος όμως του εμφυλίου πολέμου εγκαινιάζεται μια νέα περίοδος για τη σηροτροφική ανάπτυξη της πόλεως με αφετηρία το 1949 και συνεχίζει να υφίσταται μέχρι και σήμερα. Το Σουφλιώτικο μετάξι από σήμα κατατεθέν σε Ευρωπαϊκό και Βαλκανικό επίπεδο περιορίστηκε στις Ελληνικές αγορές ενώ από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα άρχισε να αναδεικνύεται σε τοπικό προϊόν πολιτιστικού χαρακτήρα. Ακόμη, το 1949 ξαναλειτούργησε το μεταξουργείο των αδελφών Τζίβρε όμως η μειωμένη ζήτηση μεταξωτών προϊόντων και η διαφορά της τιμής με το τεχνητό μετάξι οδήγησε στο κλείσιμο του εργοστασίου το 1963. Από το 1950 ως το 1980 λειτούργησαν το αναπηνιστήριο του Μπρίκα, το διαλογητήριο και ψήσιμο κουκουλιών από τους Αντωνίτση- Κίτσιο, το κρατικό μεταξεργοστάσιο το οποίο νοικιάστηκε από τον Δ.Σακελλαρίδη. Συγχρόνως με τη μεταξουργία αναπτύχθηκαν και διάφορες οικοτεχνίες και βιοτεχνίες μεταξωτών οι οποίες υφίσταται μέχρι και σήμερα. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν από το 1980 έως το 2000 καταγράφεται η στασιμότητα στην παραγωγή κουκουλιών η οποία ανέρχεται στους 30 με 40 τόνους ετησίως ενώ από το 2000-2012 η παραγωγή διπλασιάζεται αγγίζοντας τους 60 με 70 τόνους. Όσον αφορά την ύπαρξη των μορεώνων μετά τον αναδασμό που πραγματοποιήθηκε τη δεκαετία του 1980-90 και την αποψίλωση των δέντρων οι εκτάσεις μειώθηκαν δραματικά. Από το 1990 έως και σήμερα μετά τη συμβολή του Δήμου με τη φύτευση μορεώνων οι εκτάσεις ανέρχονται στα 40 με 50 στρέμματα. Επιπρόσθετα, από το 1985 έως το 2000 παρατηρείται η εξαγωγή μεταξωτών ειδών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ενώ εξαιτίας και της επισκεψιμότητας τουριστών στην πόλη του Σουφλίου  η παραγωγή του μεταξιού ανταποκρίνεται πλήρως στη ζήτηση. Στη πενταετία που ακολουθεί παρατηρείται πτώση εξαγωγών και πωλήσεων μεταξωτών ειδών της τάξεως των 30% λόγω εισαγόμενων προιόντων στην Ελλάδα. Το ποσοστό της παραπάνω πτώσης αυξάνεται δραματικά καθημερινά μέχρι και σήμερα. Είναι γεγονός πως το Σουφλί σήμερα δε βιώνει την αίγλη του παρελθόντος και αυτό μας προβληματίζει. Τα μεταξωτά μας  μπορεί να ανταποκρίνονται ποιοτικά στις απαιτήσεις της εγχώριας και ξένης αγοράς αλλά οι υπάρχουσες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνθήκες δεν επιτρέπουν την πώληση τους. Η εικόνα του Σουφλίου δε θυμίζει σε τίποτα σήμερα το κεφαλοχώρι με τα επιβλητικά κουκουλόσπιτα που κάποτε  στέγαζαν την εκτροφή του μεταξοσκώληκα ενώ το κλειστό εργοστάσιο των αδελφών Τζίβρε μπορεί να προκαλεί δέος στους επισκέπτες αλλά δεν τους δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουν την ιστορία του. Για αυτό το λόγο ο Δήμος Σουφλίου προέβη σε αγορά του εργοστασιακού χώρου και κατόρθωσε εν έτη 2011 να εντάξει στο πρόγραμμα την ανακαίνιση ενός κτίσματος ως μουσειακού χώρου. Θα λέγαμε πως αν το έργο αυτό ολοκληρωθεί το Σουφλί θα αποτελέσει ξανά πόλο έλξης και έτσι ίσως αυξηθεί η ζήτηση μεταξωτών ειδών. Πολλοί λένε πως το μετάξι κοστίζει αυτό είναι μύθος καθώς εμείς οι μεταξοβιοτέχνες παράγουμε μεταξωτά είδη άριστης ποιότητας στις καλύτερες τιμές με βάση τις υπάρχουσες οικονομικές συνθήκες. Πέρα όμως από την αναπαλαίωση του εργοστασίου Τζίβρε πνοή για την πώληση μεταξωτών ίσως δώσει μια ομαδική προσπάθεια προβολής του Σουφλίου από το Δήμο και εμάς τους Μεταξοβιοτέχνες σχετικά με το παραδοσιακό προϊόν. Σήμερα η εκτροφή μεταξοσκωλήκων πραγματοποιείται από μεμονωμένους παραγωγούς ενώ κάποτε πραγματοποιούνταν σε συνεργασία με τη Δημοτική Επιχείρηση Σηροτροφίας- Μετάξης Σουφλίου (Δ.Ε.ΣΗ.ΜΕ.Σ.) η οποία δεν υφίσταται σήμερα. Τέλος, θετική θα είναι η συμβολή της λειτουργίας του σύγχρονου αναπηνιστηρίου που δημιούργησε ο Δήμος  Σουφλίου και το οποίο πέρα από θέσεις εργασίας θα αυξήσει την παραγωγή του μεταξιού στην περιοχή του Σουφλίου.”

Ακολουθεί η παρουσίαση της εταιρίας “Silk Line”.

Η SILK LINE Μουχταρίδης Αθανάσιος Α.Ε. είναι μια μεταξοβιοτεχνία η οποία έχει ως αντικείμενο της την επεξεργασία μεταξιού και την παραγωγή μεταξωτών ειδών. Η επιχείρηση ιδρύθηκε από τον κύριο Μουχταρίδη Αθανάσιο το 1976 στο Σουφλί του Νομού Έβρου και στεγαζόταν για μια εικοσαετία περίπου εντός της πόλεως σε ένα χώρο έκτασης 300τμ. Το 1992 η εταιρεία αγόρασε το ¼ από το μηχανολογικό εξοπλισμό του εργοστασίου των Αδελφών Τζίβρε στην Αθήνα. Στα μέσα του 1996 ολοκληρώθηκαν οι διαδικασίες ανέγερσης του νέου εργοστασίου στο 1ο χλμ Σουφλίου- Αλεξανδρούπολης όπου στεγάζεται μέχρι και σήμερα η εταιρεία. Πιο συγκεκριμένα, οι εργοστασιακές εγκαταστάσεις καλύπτουν μια έκταση  1500 τμ και απαρτίζονται από τον υπερσύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό ύφανσης, φινιρίσματος και βαφής μεταξωτών ειδών. Υπεύθυνος της SILK LINE είναι ο κύριος Μουχταρίδης Κωνσταντίνος γεννηθείς το 1971 στην πόλη του Σουφλίου. Αξίζει να αναφερθεί πως η ενασχόληση του με την επιχείρηση αρχίζει από τη παιδική του ηλικία και συγκεκριμένα το 1982 καθώς εντυπωσιασμένος από το μεράκι του πατέρα του για το μετάξι και την παράδοση εκφράζει την επιθυμία του να ασχοληθεί με την βαφή και την πώληση του μεταξιού. Τελικά, μετά την ενηλικίωση του αρχίζει η πραγματοποίηση των παιδικών του ονείρων με πρώτο του επίτευγμα την επέκταση του εργοστασίου στον τομέα της πώλησης. Σήμερα αποτελεί σήμα κατατεθέν το τριώροφο πρατήριο πώλησης μεταξωτών ειδών έκτασης 1000τμ ενώ ταυτόχρονα εφοδιάζει τον μηχανολογικό εξοπλισμό του εργοστασίου με ένα υπερσύγχρονο ψηφιακό εκτυπωτή, ένα μηχάνημα κοπής δίσκου υφασμάτων αλλά και ένα μηχάνημα απογόμωσης μεταξιού με παλμικές κινήσεις στο βαφείο φινιρίσματος. Επιπρόσθετα, στο χώρο της εταιρείας πραγματοποιήθηκαν διάφορα σεμινάρια επιμόρφωσης στα οποία ο ίδιος συμμετείχε ως εκπαιδευτής για την πώληση μεταξωτών, τη συσκευασία αλλά και τη γραμμή παραγωγής. Ενώ ταυτόχρονα σε συνεργασία με την αδερφή του Μουχταρίδου Νίκη απόφοιτο τμήματος management και επιτυχημένη επιχειρηματία σήμερα απογειώνουν την παραγωγή μεταξωτών ειδών με πρωτότυπα για την εποχή σχέδια. Από το 2001 αρχίζει και δραστηριοποιείται έντονα στον εμπορικό τομέα καθώς επεκτείνει την επιχείρηση με υποκαταστήματα στην Αλεξανδρούπολη και στα Ιωάννινα. Ταυτόχρονα, η SILK LINE συμμετέχει σε διάφορες πανελλαδικές εκθέσεις όπως  LINEA BIANCA, ΕΠΙΠΛΟ και ΣΠΙΤΙ, ΣΠΙΤΙ και Design, ΚΑΤΟΙΚΙΑ και Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης . Το 2011 εκλέγεται αντιπρόεδρος στην Ένωση Βιοτεχνών και Εμπόρων Σουφλίου όπου μέχρι και σήμερα εκτελεί τα καθήκοντα του.