Aν «γκουγκλάρει» κάνεις σήμερα τη λέξη ανάπτυξη στα ελληνικά, θα πάρει παραπάνω από  2.780.000.000 αποτελέσματα. Τη συγκεκριμένη λέξη μπορεί να τη συναντήσει κάνεις  μέσα σε διαλέξεις πανεπιστημιακών , στις λαϊκές «συνελεύσεις» των καφενείων αλλά κυρίως στις ομιλίες των πολιτικών. Τι σημαίνει όμως αυτή η έννοια; Και γιατί μας προβληματίζει τόσο; Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, η ανάπτυξη ή αειφόρος ανάπτυξη ή βιώσιμη ανάπτυξη  όπως συνηθίζει να λέγεται είναι ουσιαστικά η  οικονομική ανάταση  που σχεδιάζεται και υλοποιείται λαμβάνοντας υπόψη την προστασία του περιβάλλοντος και τη βιωσιμότητα. Γνώμονας της αειφορίας της ανάπτυξης  είναι η μέγιστη δυνατή απολαβή αγαθών από το περιβάλλον, χωρίς όμως να διακόπτεται η φυσική παραγωγή αυτών των προϊόντων σε ικανοποιητική ποσότητα και στο μέλλον. Η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει ανάπτυξη των παραγωγικών δομών της οικονομίας παράλληλα με τη δημιουργία υποδομών για μία ευαίσθητη στάση απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και στα οικολογικά προβλήματα.

Προσπαθώντας βέβαια να περιγράψουμε πιο απλά τη λέξη ανάπτυξη, ή μάλλον καλυτέρα προσπαθώντας  να την σκιαγραφήσουμε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ανάπτυξη είναι  η προσπάθεια δημιουργίας του κατάλληλου πλαισίου, μέσα στο οποίο ο επιχειρηματίας θα μπορεί να δρα ανενόχλητος, όχι όμως ανεξέλεγκτος και από την δραστηριότητα του αυτή να προκύπτουν νέες θέσεις εργασίας αλλά και διεύρυνση της τοπικής μικρομεσαίας οικονομίας. Η δημιουργία αυτού του πλαισίου προϋποθέτει τη χρήση διάφορων εργαλείων. Ένα από αυτά είναι η καθιέρωση Ειδικών Οικονομικών Ζωνών σε μια περιοχή. Το συγκεκριμένο αναπτυξιακό μοντέλο πρέπει να αποτελέσει ύψιστη εθνική επιλογή και  για τον Ελλαδικό χώρο. Γι αυτό το λόγο εδώ και έξι μήνες το Υπουργείο Ανάπτυξης προσανατολίζεται προς αυτήν την κατεύθυνση. Επιλέγοντας μάλιστα μια συγκεκριμένη περιφέρεια της χώρας, την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη για πιλοτική εφαρμογή του συγκεκριμένου εγχειρήματος.

Σ αυτό το σημείο θα πρέπει να σταθούμε στη σημαντική συμβολή του Χρηματοοικονομικού Φόρουμ Θράκης για την ανάδειξη του συγκεκριμένου θέματος. Το ΧΦΘ αποδεικνύοντας πόσο αποτελεσματικά και σωτήρια μπορεί να λειτουργήσει η ιδιωτική πρωτοβουλία στη χώρα μας ,έθεσε  τις νομικές αλλά και τις  οικονομοτεχνικές  βάσεις , για την δημιουργία τέτοιων ζωνών στην Ελλάδα. Εκτός από το γεγονός ότι ουσιαστικά μετά από δικές του προσπάθειες επιλέγει η περιφέρεια της ΑΜΑΘ, για πιλοτική εφαρμογή του συγκεκριμένου σχεδίου , το ΧΦΘ βοήθησε το ΥΠΑΝ με την νομική του έκθεση αλλά και  με την οικονομοτεχνική έκθεση που εκπόνησε η CAMEX, να θέσει  συγκεκριμένες βάσεις και προϋποθέσεις για την δημιουργία ΕΟΖ και σε άλλες περιοχές. Σε ένα τόσο μεγάλο θέμα που μπορεί να μεταβάλει τον επενδυτικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου δεν χωράνε  ούτε γεωγραφικές μεμψιμοιρίες ούτε φοβίες του παρελθόντος. Επειδή όμως έχουν ακουστεί  πολλά είναι καλό να απαντήσουμε με την βοήθεια της παγκόσμιας βιβλιογραφίας σε κάποιους μύθους περί ΕΟΖ. Οι Ε.Ο.Ζ. έχουν κυρίως εξαγωγικούς προσανατολισμούς και η οικονομική τους δράση στο πλαίσιο της εγχώριας αγοράς γίνεται κατά κύριο λόγο μετά από την επιβολή δασμών, οι οποίοι εξαλείφουν το συγκριτικό πλεονέκτημα που απολαμβάνουν οι εταιρίες που λειτουργούν εντός της Ε.Ο.Ζ., σε σχέση με αυτές που λειτουργούν εκτός αυτής. Το στοιχείο αυτό καταρρίπτει και το μύθο περί «αθέμιτου ανταγωνισμού». Το ότι υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι στις Ε.Ο.Ζ. της χώρας τους εργάζονται με μισθούς των 30$ το μήνα και 80 ώρες εργασίας την εβδομάδα, οφείλεται στο γεγονός, ότι αυτές είναι οι  γενικότερες εργασιακές συνθήκες που ισχύουν στη χώρα τους και όχι εξαιτίας του καθεστώτος που διέπει την εκάστοτε τοπική Ε.Ο.Ζ. .

Η εφαρμογή χαλαρότερων εργασιακών όρων εντός μιας Ε.Ο.Ζ. είναι πραγματικότητα που συναντάμε στο Μακάο, στο Μεξικό, αλλά στη χώρα μας δε θα μπορούσε να εφαρμοστεί ποτέ, λόγω του ότι η φιλοσοφία τους αντίκειται στις συνθήκες της Ε.Ε. . Οι Ε.Ο.Ζ. δεν έχουν λόγο ύπαρξης μόνο σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος, ούτε το κόστος εργασίας είναι η κύρια παράμετρος που προσελκύει πολυεθνικές επιχειρήσεις στις Ε.Ο.Ζ. . Ειδικές Ζώνες υπάρχουν και σε χώρες με υψηλά ημερομίσθια (π.χ. Ιρλανδία), ενώ σε αυτές εντάσσονται εταιρίες, με μητρική έδρα από χώρες με εξαιρετικά χαμηλά ημερομίσθια (π.χ. ινδικές εταιρίες σε ευρωπαϊκές Ε.Ο.Ζ.) Σε πολλές χώρες, η μή εμπλοκή των ξένων αλλά και των τοπικών επιχειρηματιών με την «Εθνική Γραφειοκρατία», αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικότατο λόγο επένδυσης σε μια Ε.Ο.Ζ., αν όχι τον κυριότερο και όχι οι χαμηλοί μισθοί. Το εργασιακό δυναμικό στις κατά τόπους Ε.Ο.Ζ., είναι κατά κύριο λόγο τοπικό και η «εισαγωγή» εργαζομένων αφορά κυρίως εξειδικευμένους experts/ εργοδηγούς των μητρικών πολυεθνικών εταιριών, οι οποίες επενδύουν στη Ζώνη. Η παρουσία τους κατά κύριο λόγο υφίσταται για περιορισμένο διάστημα, ο δε λόγος ύπαρξής τους, συνδέεται με θέματα οργάνωσης και εκπαίδευσης .

Τέλος η λειτουργία των Ε.Ο.Ζ. μάλλον ενισχύει την τοπική κατανάλωση, μέσω της αύξησης των εισοδημάτων που προκύπτουν από την αύξηση του εργαζόμενου πληθυσμού. Άλλωστε στις Ε.Ο.Ζ. δεν εντάσσονται Πολυκαταστήματα, τα οποία μέσω των πλεονεκτημάτων που απολαμβάνουν, είναι σε θέση να εξοντώσουν την υφιστάμενη λειτουργία του λιανικού εμπορίου, το οποίο σε επαρχιακό επίπεδο είναι οργανωμένο κυρίως στη βάση των μικρών και μεσαίων εμπορικών καταστημάτων. Πάρα ταύτα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στη χώρα αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι.

 

Μιχάλης Χρυσοχοΐδης

Πρώην Υπουργός Αναπτυξης, Ανταγωνιστικότητας & Ναυτιλίας.

Νυν Υπουργός Προστασίας του πολίτη.

 

 

Ladies  & Gentlemen,

I greet you all and I state my gratification and honor for hosting my report in the website of the Economic Forum of Thrace.  In the tense proscenium of these days I am summoned to talk about Marathon and Democracy in our times. Allow me to parallel that ancient incident with today’s reality, because as it seems, even 2500 years later, the similarities of the two time spots, are a fact.  In our times we are also on war. In our times we are also called up in the field of the battle.  In our times the forces are also uneven and the circumstances are the worst. This battle will also define whether the foundation of a golden era of Democracy will be laid or we are going to be enslaved.According to Herodotus, the Greek forces back to 490B.C. were 10.000 soldiers, while at the same time the Persians had 600.000 soldiers, 10.000 horsemen and 600 battle ships. Today, according to the latest census, the forces are: 10.787.690 Greeks against 10.787.690 Greeks. The war is civil, irrational but inevitable too.

Continue reading »

 

 

 

 

 

 

 

ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΕΟΖ

 

Κυρίες και κύριοι,

Το πρώτο θέμα με το οποίο ανοίγει και το φόρουμ δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο καθώς μπαίνουμε στο τελευταίο τρίμηνο του έτους που είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και καθοριστικό τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρωπαϊκή οικονομία συνολικά.

Όπως και αρκετά γλαφυρά είχε αναφερθεί στο συνέδριο τον περασμένο Μάιο, εδώ στο ίδιο μέρος, αν η χώρα μας δεν επικεντρωθεί στην άμεση υλοποίηση δραστικών μέτρων καθώς και δεν δοθεί έμφαση στην αναπτυξιακή οντότητα των επιχειρήσεων τότε μοιραία θα επέλθει μεγαλύτερη ύφεση και η διόγκωση των ελλειμμάτων. Προβληματισμοί που δυστυχώς επιβεβαιώνονται με την ύφεση να κτυπάει ακόμα πιο δυνατά τη χωρά μας ,γεγονός που προκαλεί  μεγαλύτερο το έλλειμμα και ακόμα μεγαλύτερη ύφεση.

Με ανακούφιση η διεθνής οικονομική κοινότητα υποδέθηκε τις αποφάσεις της συνόδου του Ιουνίου, όχι γιατί κατά ανάγκη όλοι συμφωνούν με τις αποφάσεις, αλλά γιατί για πρώτη φορά διαφάνηκε μια κοινή Ευρωπαϊκή πολιτική στα θέματα της οικονομικής κρίσης. Το γεγονός αυτό έθεσε ισχυρές προσδοκίες για μια πιο ομογενοποιημένη αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Σύντομα όμως είδαμε για μια ακόμα φορά τις αρρυθμίες να ξαναπαρουσιάζονται και τα κράτη μέλη να εκφράζουν διαφορετικές εστιάσεις και απόψεις γεγονός που επαναφέρει στο προσκήνιο τις εγγενείς αδυναμίες της ΕΕ.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια έχει φέρει στο προσκήνιο όλα αυτά τα προβλήματα και τις αδυναμίες του γενικότερου καπιταλιστικού συστήματος, που είτε αγνοούσαμε, είτε αποφεύγαμε να τα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά, αφού η γενικότερη ανάπτυξη και ευημερία (κυρίως στις ανεπτυγμένες χώρες) έβαζε τα προβλήματα αυτά σε δεύτερη μοίρα.

Και ενώ τόσο η παγκόσμια οικονομική κοινότητα, όσο και ο πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος δεκαετίες τώρα είχαν αναγνωρίσει τα προβλήματα και τους κινδύνους του υφιστάμενου μοντέλου ανάπτυξης, κανείς δεν ασχολήθηκε σοβαρά να βρεθούν τρόποι εξομάλυνσης των αδυναμιών ή διασφάλισης του οικονομικού συστήματος. Το κύριο επιχείρημα των υπερασπιστών του οικονομικού αυτού μοντέλου ήταν ότι οι αγορές ελεύθερες και απαλλαγμένες από κρατικό ή άλλο παρεμβατισμό είχαν την δυνατότητα να εξομαλύνουν τα προβλήματα αυτά, και μπορούσαν να προσαρμοστούν στις όποιες νέες αλλαγές.

Πλέον η κατάσταση είναι διαφορετική, αφού η τωρινή κρίση ξεσκέπασε όλες τις αδυναμίες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και πλέον βλέπουμε, όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και χώρες πολύ μεγαλύτερες να αντιμετωπίζουν έντονα προβλήματα στις οικονομίες τους.

Σαν πρώτη διαπίστωση λοιπόν  είναι ότι το μοντέλο ανάπτυξης όπως το ξέραμε οδεύει προς το τέλος του. Το ατέρμονο κυνήγι συνεχής ανάπτυξης και ευημερίας οικονομικών μεγεθών γίνεται πλέον προβληματικό. Η διαπίστωση είναι ότι πλέον παράγουμε πολύ περισσότερα από όσα μπορούμε να καταναλώσουμε.

Από την άλλη η παγκοσμιοποίηση των αγορών, μας έχει οδηγήσει σε μια γιγάντωση της αλληλεξάρτησης των κρατών και της παγκόσμιας οικονομίας, σε σημείο που πλέον είναι αδύνατον να προβλεφτούν οι πιθανές συνέπειες κρίσεων και οι αλληλεπιδράσεις αυτών.

Γλαφυρό παράδειγμα το θέμα των CDS. Είναι άγνωστο ποιο είναι το απόλυτο νούμερο για τα ασφάλιστρα κινδύνου για την χώρες του «νότου». Είναι άγνωστο πόσα από αυτά είναι ανοικτά και πόσα είναι καλυμμένα με αντίστροφες θέσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε περίπτωση χρεωκοπίας της χώρας μας, τεράστια ποσά θα πρέπει να αποπληρωθούν παγκοσμίως με ανυπολόγιστο ντόμινο εξελίξεων

Έτσι η οικονομική κατάρρευση ή κρίση σε μια χώρα, εξαπλώνεται σαν επιδημία.

Μπροστά σε αυτή τη νέα εποχή, σε αυτούς τους κινδύνους Η Ε.Ε. έδειξε τελείως απροετοίμαστη για τις αλλαγές αυτές. Τόσο οι πολιτικοί αλλά όσο η κοινωνία αποδείχτηκαν ανέτοιμοι να διαχειριστούν μια κρίση τέτοιου μεγέθους. Η αδυναμία των Ευρωπαίων ηγετών, αλλά και των ευρωπαϊκών κρατών να κινηθούν με γοργά βήματα προς την ουσιαστική –πολιτική- ένωση τους έχει ως αποτέλεσμα σήμερα να κινδυνεύει το πιο φιλόδοξο εγχείρημα των τελευταίων αιώνων, η Ε.Ε. Μια εθελοντική και ειρηνική ένωση και συμβίωση κρατών και λαών που θα είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία μιας νέας οικονομικής και πολιτικής υπερδύναμης, που θα μπορούσε να λειτουργήσει καθοριστικά σαν πυλώνας ανάπτυξης και σταθερότητας, στην παγκόσμια οικονομία.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση οραματίστηκε και πήρε σάρκα και οστά από μεγάλους ηγέτες με ισχυρές πολιτικές φυσιογνωμίες. Όμως υλοποιήθηκε και επεκτάθηκε τη τελευταία 20ετια με προφανές έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας και έλλειψη συνοχής. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί τα τελευταία χρόνια ανάλωσαν αυτή την σημαντική δυναμική που πρόσφερε η Ένωση, με αντιμαχόμενες μικροπολιτικές και βραχυπρόθεσμες «εθνικές» απαιτήσεις.

Άρα οι μεγάλοι φόβοι της Ε.Ε. αυτή τη στιγμή είναι ένα ντόμινο δυσμενών εξελίξεων σε πρώτη φάση. Το μεγάλο όμως ερωτηματικό παραμένει : «Ποια θα είναι η επόμενη μέρα για την Ε.Ε.?». Ουσιαστική ενοποίηση? Συρρίκνωση σε μικρότερο σχήμα με απεμπολή κάποιων κρατών? Πλήρη διάλυση?  Ερωτήματα χωρίς απάντηση.

Το βασικό ερώτημα είναι αν υπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις και φυσιογνωμίες που μπορούν να αναλάβουν το κόστος των αποφάσεων αυτών αλλά και τη διαχείριση της επόμενης μέρας.

Διότι όπως ήδη διαπιστώσαμε η οικονομική κρίση επηρεάζει με διαφορετικό τρόπο τις χώρες μέλη, και χωρίς πολιτική ενότητα, οδηγεί σε αντιπαραθέσεις μεταξύ των κρατών μελών, καθιστώντας το μέλλον της ένωσης αβέβαιο.

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι που απαιτούνται γενναίες και τολμηρές αποφάσεις. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε τις αδυναμίες τις Ε.Ε. να προστατεύσει το νόμισμα και τις οικονομίες της αλλά πάνω από όλα τις βασικές της αρχές. Η Ελληνική κρίση από την άλλη πλευρά ανέδειξε την έλλειψη πολιτικής βούλησης, την έλλειψη δομών και την έλλειψη κοινών μακροπρόθεσμων στόχων σίγουρα σε εθνικό επίπεδο αλλά εξίσου έντονα σε επίπεδο  Ε.Ε.

Αν θεωρούμε ότι το βασικό πρόβλημα της Ελληνικής οικονομίας είναι η ατολμία και έλλειψη συναίνεσης, τότε θα πρέπει να προβληματιστούμε εντονότατα, γιατί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο αυτό είναι ακόμα πιο έντονο.

Αν η Ευρώπη εθελοτυφλούσε στο ελληνικό πρόβλημα, τότε σίγουρα στρουθοκαμηλίζει στο ευρύτερο πρόβλημα της ευρωπαϊκής συνοχής.

Πρέπει οι Ευρωπαίοι πολιτικοί συμπεριλαμβανομένης της Ελληνικής κυβέρνησης να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Σε διαφορετική περίπτωση η Ε.Ε. θα παραμείνει ένας «πολιτικός νάνος» με ολέθριες επιπτώσεις στον οικονομικό τομέα, οδηγώντας μοιραία και το όραμα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όπως αυτό εκφράστηκε στην συνθήκη του Μάαστριχτ, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Βασίλειος Κάτσος, Πρόεδρος της “Pharmathen”.

 

 


Από την Κατερίνα Καραγιάννη,

Πρόεδρο του Χρηματοοικονομικού Φόρουμ Θράκης.

Πριν ξεκινήσω να ξεδιαλύνω ορισμένες ανακρίβειες για την Ε.Ο.Ζ., θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη αφενός για το γεγονός πως δεν καταφέραμε στο πλαίσιο του 1ου Διακρατικού Συμποσίου στη Θράκη, να λύσουμε κάθε απορία για το θέμα της Ε.Ο.Ζ. και αφετέρου για την εισαγωγή μου, που δεν έχει την παραμικρή πρόθεση να προσβάλλει κανέναν από εμάς` είναι καθαρά προσωπική μου γνώμη και απευθύνεται πρωτίστως σε εμένα.

Να ξεκαθαρίσω πως είμαι  Ελληνίδα και Θρακιώτισσα και πως κάνω πολλά λάθη. Απαιτώ  όμως κάθε παρατήρηση που έρχεται από τους νεαρούς και σπουδαίους συνεργάτες μου αλλά και από κάθε άλλον που καλοπροαίρετα ασκεί κριτική.

Continue reading »

 

Marshall-Plan for Greece”

Jassas and kali spéra!

Allow me first of all to express my gratitude for the invitation to speak to this distinguished audience (in this lovely city).

Greece is very close to my heart – both professionally and personally.

I recently had the pleasure of spending a short vacation/working holiday in this region. Apart from the scenic beauty and the generous hospitality, my talks with most of the Greek people I had the opportunity to meet, pointed to the well known problems, but also ended with the impression that you are a strong people, that you can cope, but that a clear perspective is needed.
PROF.DR. M.HEISE ‘S SPEECH

 

Ladies & Gentlemen,

It was very difficult for me to write this speech, because first of all, I regret the fact that I accepted the invitation to participate in this Conference. I asked myself again and again “What are these people expecting to hear from me, the Bishop of the Region?”. Someone may question my right to state my opinion in these themes! But YOU invited me! Some other may say that my beliefs are old fashioned! But old fashioned beliefs are not the wrong ones.

 

by Dr. Oliver Everling
Managing Director of Rating Evidence Ltd.

Rating Agencies
Economic Forum of Thrace

Download the report

Frankfurt am Main, 28 August 2011. The international system of credit ratings and the organizations providing them are about to change. Along with those changes, new financing options will appear, as well as some of the existing financing options might disappear. The driving forces behind this development are well-known: The international credit rating system which is dominated by US rating agencies assumes the responsibility of unveiling global credit risks. But the leading US agencies did not realize the revolutionary change of the international credit pattern. Safeguarding mainly the interests of US investors and US issuers, they were assigning higher credit ratings to the most developed debtor economies.

Consequently the possession of global credit resources is in a great imbalance. This imbalance in turn is causing an imbalance in world’s economic development, which is a major source of global sovereign credit risks as well as the fuse for triggering financial crisis.

On June 8, 2011, the Germany based Feri EuroRating Services downgraded the rating of United States of America from AAA to AA. On August 2, 2011, the China based Dagong Global Credit Rating decided to downgrade the local and foreign currency credit rating of the US put on the negative watch list on July 14, 2011, from A+ to A with a negative outlook. The United States of America were already downgraded by less known rating agencies all over the world. Reluctantly, S&P’s followed their opinions and lowered their long-term sovereign credit rating on the USA from AAA to AA+ and affirmed the A-1+ short-term rating. S&P’s could lower the long-term rating to AA within the next two years if they see less reduction in spending than agreed to, higher interest rates, or new fiscal pressures during the period result in a higher general government debt trajectory than they currently assume in their base case.

Issuers with an AAA rating have virtually a license to print money when there is no doubt about their capacity to meet all of their obligations. Once such debtor status is downgraded, creditors become aware of likely further downgrades. Therefore, the capacity of governments to bail out banks or help banks with speculative grade ratings is reduced by their own downgrades. As a consequence, banking supervision is tightening up; corporate bank lending will suffer as a result in such a scenario.

Continue reading »

 

Prof. Dr. Ursula Engelen Kefer

Specialist on Economic Policy, Social Policy and Labour Market Policy, Lecturer at the German Federal Employment Agency and at the Free University of Berlin, Head of the Social Policy Working Group of the non-government organization Sozialverband Deutschland, Former Vice President of the German Trade Union Federation (1990-2006).


Social dumping as a policy goal

Comments by Ursula Engelen-Kefer

With the introduction of the euro more than 10 years ago it was clear: a monetary union without coordination of economic, financial and social policy is a risky project. The global financial crisis brought this to light with brutal clarity. People in the highly indebted euro countries Greece, Ireland, Portugal and Spain will be driven into hysteria to save and cut public expenditures.

The “Euro-Plus-Pact”, recently adopted by the European Union Summit is a perversion of its purpose: Not the euro is rescued, but the financial industry – at the expense of taxpayers. This has intensified the divisionary forces in European societies and among the  17 euro countries. It threatens the further integration of the now 27 EU member countries of the European Union as a whole.

Continue reading »